Edukacja zdrowotna i styl życia.

Efektywność edukacji zdrowotnej zależy od:
- Ogólnego poziomu materialnego i kulturalno – społecznego.
- Stanu przedmiotów i urządzeń służących zdrowiu.
- Umiejętności korzystania z tych urządzeń.
- Dojrzałości potrzeb – nie tylko ich realizacja, ale także kreowanie nowych.
- Powszechnej zgodności oddziaływania wychowawczo – zdrowotnego.

Edukacja zdrowotna:

• Wytwarzanie nawyków bezpośrednio lub pośrednio związanych z ochroną i doskonaleniem zdrowia fizycznego i psychicznego.

• Wyrabianie odpowiednich sprawności.

• Nastawienie woli i kształtowanie postaw umożliwiających stosowania zasad higieny, skuteczną pielęgnację, zapobieganie chorobom, leczenia.

• Pobudzanie pozytywnego zainteresowania sprawami zdrowia przez epizodyczne i systematyczne wzbogacanie i pogłębianie wiedzy o własnym organizmie i rozwoju, a także o prawach rządzących zdrowiem publicznym.

Etapy edukacji zdrowotnej:

1. Uświadomienie sobie pojęcia i znaczenia zdrowia.

2. Identyfikacja własnych problemów (potrzeb).

3. Podjęcie decyzji o działaniu w celu rozwiązania własnych problemów i zdobywania odpowiednich umiejętności.

4. Działania dla potrzeb poprawy swojego zdrowia.

5. Przekazywanie wiedzy, podejmowanie decyzji, dokonywanie wyborów i działania na rzecz swojego zdrowia.

Fazy wychowania zdrowotnego:

1. Faza heteroedukacji – zabiegi typu pielęgnacyjnego, opieki, profilaktyki (wiek wczesnego dzieciństwa).

2. Faza pośrednia – wzrasta udział w staraniu się o jego zdrowie, rozwija się świadomość i poczucie odpowiedzialności za własne zdrowie (wiek przedszkolny i szkolny); nawyki i przyzwyczajenia.

3. Faza autoedukacji – uczeń jako świadomy wytwórca własnego zdrowia (okres dojrzewania i dorastania); zainteresowania, wiedza, styl życia.

4. Faza heteroedukacji odwróconej – osoby dojrzałe, występujące w roli wychowawców innych.

Strony: 1 2 3